צד א: לימוד מארבע מינים שצריכים להיות "פריש" לעבודת ה'.
פרטים: סוכות תשמ"ט (1988–89) אידיש 39 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח לערנט ארויס פון די ארבע מינים אז א איד דארף בלייבן פריש און לעבעדיג אין עבודת השם דווקא אין תשרי, ווען די גאנצע טבע ווערט פארוועלקט, און ער פארבינדט דאס מיט די הלכות פונעם אויבערשטן בלאט פונעם לולב און מיט ירושלים פון דער סוכה און שמיני עצרת.
דער משגיח פרעגט פארוואס די תורה חזרט איבער אז סוכות איז בחודש השביעי. ניסן איז די צייט ווען די טבע בליט; אין תשרי ווערט אלץ פארוועלקט און פארטריקנט. דווקא דעמאלט זאגט די תורה אז א איד זאל נישט מיטגיין מיט דער טבע און פארעלטערט ווערן, נאר בלייבן פריש אין עבודת השם א גאנץ יאר. דער אתרוג, וואס בלייבט אויפן בוים פון יאר צו יאר, קומט ערשט, און די אנדערע מינים זענען פסול ווען זיי זענען יבש, ווייל "לא המתים יהללו י-ה". דערנאך ערקלערט ער די מחלוקת צווישן דעם מחבר און דעם רמ"א ביי א געשפאלטענעם עלה האמצעי: איז ער א בלאט צווישן אלע בלעטער, אדער א המשך פון דער שדרה? דער שפיץ פונעם לולב, אזוי ווי דער ראש פונעם יאר, מוז זיין מיט חיות. ער ברענגט משה רבינו'ס פרישקייט און די שמחה פון סוכות, און נאך א ניגון רעדט ער פון ירושלים: די סוכה איז ירושלים, און שמיני עצרת פארשפרייט איר שלום איבער דער גאנצער וועלט.
ענינים: סוכות · התחדשות אין עבודת השם