שמיטה ויובל - להיות מובדל מגשמיות וזה מביא השתוקקות לה' (שבועות)

פרטים: בהר בחקותי תשל"ד (1973–74) אידיש 1 שעה 17 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז יעדע זאך ציט זיך צו איר שורש, אז די גשמיות שטעלט אפ די תשוקה, און אז שבת, שמיטה און יובל באפרייען א איד דערפון, כדי ער זאל זיך אומקערן צום רבונו של עולם און גרייט זיין צו קבלת התורה פון שבועות.

דער משגיח עפנט מיטן מדרש אז ווען דער רבונו של עולם איז געקומען געבן די תורה איז דער ים אנטלאפן און די בערג האבן געטאנצט, נאר דער מדבר האט זיך געפרייט. יעדע זאך ציט זיך צו איר שורש, ערקלערט ער, און די גשמיות איז א חציצה אזוי ווי ליים צווישן א מאגנעט און אייזן; דער ליידיגער מדבר האט נישט געהאט קיין מניעה, דערפאר איז די תורה דארט געגעבן געווארן. די שמיטה פון פרשת בהר איז דער שבת פונעם לאנד: די וועלט איז באשאפן געווארן אויף עמל, און שבת קערט א מענטש אום צו זיין שורש, ווייל ער זעט אז דער רבונו של עולם איז משפיע, נישט דער מענטש. יובל, דאס פופציגסטע יאר, איז נאך העכער, למעלה מן הטבע און למעלה מן המזל, און יעדער איד קערט זיך אום צו זיין חלק אין ארץ ישראל, וועמענס פנימיות איז די תורה. פון דער תשוקה פון א איד צו ארץ ישראל און פונעם קשר פון איש ואשה גייט דער משגיח איבער צו יום כיפור, שבועות, שבת ווי אן אומקער צום מקום המקדש, און צו דער גרעסערער תשוקה אין גלות. ער ענדיגט מיט דער הכנה צו שבועות.

ענינים: שמיטה און יובל · אהבת השם און דביקות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט