הקב"ה ודיבורו אחד ממש. אלא לגבי נבראים יש צמצומים.
פרטים: פרק כ"א אידיש 33 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח לערנט תניא פרק כ"א און ערקלערט אז דער דיבור פונעם רבונו של עולם שיידט זיך נישט אפ פון אים ווי ביי א מענטש, נאר ער איז איינס מיט זיין עצמות, און די צמצומים און הסתרים זענען נאר מצד די נבראים וואס זענען מקבל.
דער משגיח שטעלט אוועק פרק כ"א אינעם המשך פון פינף פרקים וואס ווייזן אז יעדע עבירה, אפילו די קלענסטע, רייסט אפ א איד פונעם רבונו של עולם גלייך ווי עבודה זרה, ווייל אנכי און לא יהיה זענען די שרשים פון אלע מצוות; דער בעל שם טוב, זאגט ער, האט דאס געזאגט אין איין ווארט. דערנאך ערקלערט ער אז דער דיבור פון א מענטש איז א פארבינדונג מיט א צווייטן וואס שיידט זיך אפ פון אים און איז מורגש, וואס דער בעל התניא האט געקענט שפירן און א טעיפ ווייזט היינט, און ער דערציילט די מעשה פונעם בעל התניא מיטן קעניג אין תפיסה. ביים רבונו של עולם איז דער דיבור נישט נבדל פון אים; מ'רופט עס דיבור נאר אלס משל, אזוי ווי דוד המלך האט זיך געגליכן צו א פויגל אין מדבר נאר אין זיין עלנטקייט. אזוי ווי ביי א מענטש איז די חמדה אין הארץ פאר זי ווערט א מחשבה, איז דער דיבור פונעם אויבערשטן מיוחד מיט זיין עצמות, און דורך בריאת העולם האט זיך גארנישט געטוישט. נאר מצד די מקבלים זענען דא צמצומים און הסתר פנים; ביי אים איז כחשכה כאורה, און אזוי ווי די קמצא וואס איר לבוש איז פון איר אליין, זענען זיינע לבושים ער אליין.
ענינים: צמצום, עולמות און די מרכבה · אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · יסודי האמונה