הרמ"ח מצות הם רמ"ח איברין דמלכא. איברים בטלים לנפש לגמרי. כשעושים מצוה לשם שמים נעשה אז מרכבה לה'.

פרטים: פרק כ"ג אידיש 41 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט תניא פרק כ"ג און ערקלערט אז די רמ"ח מצוות הייסן רמ"ח אברין דמלכא ווייל זיי זענען אינגאנצן בטל צום רצון העליון, אזוי אז דער וואס טוט א מצוה ווערט א מרכבה, און דער וואס לערנט תורה ווערט ממש מיוחד מיטן רבונו של עולם.

דער משגיח הייבט אן מיט דעם וואס דער תניא האט צוגעזאגט אז עבודת השם איז "קרוב מאד", און פרעגט פארוואס עס איז דאן אזוי שווער; דער תירוץ איז דער רוח שטות, און דעת הקדושה נעמט אים אוועק. דערנאך לערנט ער פרק כ"ג: די תיקוני זוהר זאגט אז די רמ"ח פקודין זענען רמ"ח אברין דמלכא, און ער שטרייכט אונטער אז דאס איז א משל, ווייל דער אייבערשטער איז נישט קיין גוף. די גאנצע וועלט איז א משל אויף רוחניות, אזוי ווי שלמה המלך'ס דריי טויזנט משלים און שיר השירים. די מצוות זענען פנימיות רצון העליון, און אלע עולמות עליונים לעבן פון די מצוות וואס אידן טוען דא אונטן. אזוי ווי א מענטשנס אברים פאלגן דעם מוח גלייך, אן קיין שום איבערטראכטן, אזוי זענען די מצוות און דער גוף וואס טוט זיי בטל צום רצון העליון, און ער ווערט א מרכבה, אזוי ווי די אבות. תורה איז נאך העכער: א יחוד גמור מיטן אייבערשטן, אפילו מיט דער בחינה פון סובב כל עלמין, נאר עס איז פארבארגן דורך הסתר פנים.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · טעמי המצוות און דער כח פון א מצוה · דער כח און די מעלה פון תורה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט