שיר המעלות לדוד ה' לא גבה לבי

פרטים: אידיש 44 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דורך די לעצטע פסוקים פון קאפיטל ק"ל אין תהלים און דעם אנהייב פון קאפיטל קל"א לערנט דער משגיח אז קיין תפילה גייט נישט פארלוירן, אז אידן האפן ווייטער אויף דער גאולה נאך יעדן זמן וואס איז אריבער, און אז דער אייבערשטער לייזט אויס זיינע קינדער אפילו העכער פון וואס זיי זענען ווערט.

דער משגיח גייט ווייטער אין קאפיטל ק"ל מיט "קויתי ה' קותה נפשי ולדברו הוחלתי". משה רבינו האט מתפלל געווען תקט"ו תפילות און מ'האט אים געהייסן אויפהערן איין תפילה פאר'ן ענדע; די תפילה ווערט פארענדיגט דורך די תפילות פון כלל ישראל, און דערפאר, ווען מ'ווערט נישט געענטפערט, דאווענט מען ווייטער. פונעם יטב לב ברענגט ער אז דער אייבערשטער האט דערציילט פאר אברהם אבינו וועגן סדום כדי זיין תפילה זאל בלייבן אויפגעהאלטן פאר זיינע קינדער. זמנים פון גאולה גייען אריבער אן א סימן, ווי ביי דעם חשבון פון אחשורוש און פון דניאל און ביי די זמנים פון די לעצטע דורות, אבער א איד ווארט אויפ'ן קומענדיגן "בוקר". "והרבה עמו פדות" און "והוא יפדה את ישראל מכל עונותיו" לערנען אז דער אייבערשטער לייזט אויס אפילו ווען מ'איז נישט ווערט, ווי ביי פורים, א גרויסער עת רצון וואס מ'טאר נישט פארלירן מיט ווילדע שכרות. צום סוף לערנט ער קאפיטל קל"א: דוד המלך האט נישט געזוכט קיין גדולה פאר זיך, נאר פאר'ן בית המקדש.

ענינים: דער כח פון תפילה · די צייט פון דער גאולה און דער קץ · ווארטן אויף משיח · פורים

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט