ביאור אקדמות - מנהג ישראל' עיקר מהות של שבועות
פרטים: שבועות תשכ"ד (1963–64) אידיש 1 שעה 11 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח טייטשט אפ דעם פיוט אקדמות שורה נאך שורה, און ווייזט ווי דער מנהג עס צו זאגן פאר קריאת התורה פון שבועות דריקט אויס דעם שבח פונעם רבונו של עולם, די שירה פון די מלאכים און די באזונדערע שירה פון כלל ישראל, און דעם שכר וואס ווארט אויף זיי.
דער משגיח הייבט אן מיט דעם אז כאטש דאס זאגן אקדמות איז נאר א מנהג, איז א מנהג ישראל תורה, און מ'האט אלעמאל אויסגעקליבן די גרעסטע צדיקים עס צו זאגן. נאכן סדר פונעם פיוט ערקלערט ער פארוואס מ'הייבט אן מיט בעטן רשות, פארוואס די וועלט הייסט עולם, פון לשון העלם, און פארוואס דער פופציגסטער טאג ווערט נישט געציילט. ער שילדערט די אומצאליגע מלאכים וואס ווערן באשאפן יעדן אינדערפרי און נעמען רשות איינער פונעם אנדערן, און לערנט דערפון אחדות. די העכסטע שירה, זאגט ער, איז די שטילע, און יעדער איד האט זיין אייגענע נקודה פון ידיעת השם באהאלטן אין הארצן, וואס ער ברענגט ארויס מיט דער מעשה פונעם אוצר אונטער דער בריק. א מלאך זינגט איינמאל אין לעבן, א איד קען זינגען יעדע מינוט, אין ליכט און אין חושך, ווי א סאלדאט וואס שטייט אלעמאל אויף דער וואך. דערנאך רעדט ער וועגן יגיעת התורה, די קשיא פון די גוים "מה דודך מדוד", און דעם תירוץ פון די אידן: די ליכט פון משיח, עולם הבא און די סעודה פון די צדיקים.
ענינים: שבועות און מתן תורה · הודאה און שבח צום אייבערשטן · ניגון און שירה · שכר ועונש, עולם הבא און תחיית המתים · אידן און די אומות העולם